دگر جانها به لب آمد ز هجران                               بیا ای وارث آل محمد

الان در ماه مبارک و پربرکت شعبان هستیم و درآستانه نیمه این ماه. معمولا بیشترین جشنها و مراسم شادی برای این عید برگزار میشه.

به خاطر این روز عزیز منهم تصمیم گرفتم چند تا از مطالبی را که حضرت علی(ع) در مورد امام زمان فرمودند و در نهج البلاغه آمده، بنویسم.

یکی از این مطالب ، خطبه 150 هست. قسمتی از این خطبه را براتون می نویسم:

بدانید آن کس از ما (حضرت مهدی«ع») که فتنه های آینده را دریابد، با چراغی روشنگر در آن گام می نهد و بر همان سیره و روش پیامبر و امامان رفتار می کند تا گره ها را بگشاید، بردگان و ملت های اسیر را آزاد سازد، جمعیت های گمراه و ستمگر را پراکنده و حق جویان پراکنده را جمع آوری می کند. حضرت مهدی (عج) سال های طولانی در پنهانی از مردم به سر می برد آن چنان که اثر شناسان، اثر قدمش را نمی شناسند، گرچه در یافتن اثر و نشانه ها تلاش فراوان کنند.1 سپس گروهی برای درهم کوبیدن فتنه ها آماده می گردند، و چونان شمشیر ها صیقل می خودند، دیده ها شان با قرآن روشنایی گیرد و در گوش هاشان تفسیر قرآن طنین افکند، و در صبحگاهان و شامگاهان جامهای حکمت سر می کشند.

توضیح:

1-     چند وقت قبل در اخبار شنیدم که بوش یک گروهی را مأمور پیدا کردن اثر و نشانه ای از امام زمان شیعیان کرده. و خودش هم سرپرستی آن گروه را به عهده گرفته.

در حکمت 209 هم خبر از ظهور حضرت مهدی را میدهند و می گویند:

و درود خدا بر او، قرمود: دنیا پس از سرکشی، به ما روی می کند، چونان شتر ماده بدخو که به بچه خود مهربان گردد (سپس این آیه را خواندند)

وَ نُریدُ اَن نَمُنَ عَلَی الَّذینَ استُضعِفُوا فِی الاَرض وَ نَجعَلَهُم اَئِمَه وَ نَجعَلَهُم الوارِِثینَ

و اراده کردیم که بر مستضعفین زمین، منت گذارده آنان را امامان و وارثان حکومت ها گردانیم.

وقتی نهج البلاغه را می خواندم یک خطبه ای نظرم را جلب کرد. خطبه 141 قسمت دومش.

نوشته بود شناخت حق و باطل. خطبه آشنایی هست و شاید خیلی از ما این خطبه را شنیده باشیم ولی مهم دقت کردن در خطبه هست.

خطبه این بود:

(پرسیدند معنای حق و باطل چیست؟ امام انگشتان خود را میان چشم و گوش گذاشت و فرمود)

باطل آن است که بگویی «شنیدم» و حق آنست که بگویی «دیدم».

اگه فکر کنیم می بینیم که چقدر از تعریف ها و صحبت های ما تو زندگی با این عبارت شروع میشه که: شنیدم یا فلانی تعریف می کرد، یا اون شخص گفت.

شاید خیلی از این اتفاقاتی را که با هیجان برای اطرافیانمون تعریف می کنیم خودمون با چشم خودمون ندیده باشیم. اینها جزو شنیدم قرار می گیره و در واقع سخن باطل هست.

حق اونی هست که با چشم خودت دیده باشی.

ولی اگر بیشتر فکر کنیم می بینیم بعضی وقتها چشم هم خطا می کنه و خطای دید را هم باید در نظر گرفت.

بعد حکمت 281 نظرم را جلب کرد. نوشته بود:

اندیشیدن همانند دیدن نیست ، زیرا گاهی چشم ها دروغ می نمایاند اما آن کس که از عقل نصیحت بخواهد به او خیانت نمی کند.

پس هر چیزی را هم که دیدیم نباید صد در صد باور کنیم و قطعی بدونیم. حتی اگر چیزی هم دیدم اول باید فکر کنیم ببینیم همچین چیزی امکان داره یا نه.