کم کم محرم هم  داره از راه میرسه. واسه همین از این روز یک مقدار مطالب وبلاگ من هم محرمی می شه.

و این هم اولین مطلب:

چطور امت پیغمبر فرزند پیغمبر را کشتند؟؟؟

حادثه شهادت امام حسین (علیه السلام) نه تنها فجیع بود و نه تنها مظهر یک فداکاری عظیم و بی نظیر هست، حادثه بسیار عجیبی است از نظر توجیه علل روحی قضیه.

این قضیه 50 سال بعد از وفات رسول اکرم واقع شد و اونهم به دست مسلمانان و پیروان رسول اکرم و مردمی که معروف به تشیع و دوستی آل علی بودند و واقعا هم علاقه به آل علی داشتند،ولی در زیر پرچم کسانی که تا سه چهار سال قبل از وفات پیامبر با او جنگیدند و وقتی که مردم دیگر مسلمان شدند آنها هم اجبارا و با ظاهر مسلمان شدند (به قول عمار یاسر: اینان اظهار اسلام کرده اند اما اسلام نیاورده اند.)

ابوسفیان که در حدود بیست سال با پیامبر جنگید و در حدود پنج شش سال آخر عامل بزرگ تحریک علیه اسلام بود و حزب ابوسفیان یعنی امویها دشمن بزرگ پیغمبر بودند. بعد از 10 سال از وفات پیامبر، معاویه –که همیشه دوش به دوش پدرش با اسلام می جنگید-والی شام و سوره می شه و سی سال بعد وفات پیامبر ، پسر معاویه یعنی یزید خلیفه شد و با آن وضع فجیع فرزند پیغمبر را کشت به دست مسلمانانی که شهادتین می گفتند و نماز می خواندند و حج می رفتند و با آیین اسلام ازدواج می کردند و با این آئین مرده هاشون را خاک می کردند. این مردم منکر اسلام نبودند (خوب اگه بودند که دیگه معمایی در کار نبود) اینها حرمت امام حسین را منکر نبودند و نه معتقد بودند که نعوذ بالله امام حسین از اسلام خارج شده، بلکه عقیده آنها به طور قطع بر تفضیل امام حسین بر یزید بود.

حالا چگونه شد که اولا حزب ابوسفیان زمام حکومت را در دست گرفتند و ثانیا مردم مسلمان و بلکه شیعه قاتل امام حسین علیه السلام شدند، در عین اینکه او را مستحق قتل نمی دانستند بلکه احترام خون او  از خون هر کسی در نظر آنها ببشتر بود.

پس واقعا چی شد؟؟؟؟

انشاالله ادامه داره

منبع: کتاب حماسه حسینی / مرتضی مطهری